Mavi umuttur, güzeldir. Mutluluktur mavi diyor Süleyman Akbulut. En büyük düşü pilot olmaktı. Hayat onu hayatının baharında olgun, sararmış yapraklar gibi savurarak yazar yaptı. İyi ki de yazar yapmış çünkü kitabında gerçek yaşam hikayesini öyle bir kurgulamış ki kendinizi bir anda kitapta ki kahramanlardan biri olarak hissediyorsunuz. Şimdi Süleyman Akbulut'un anlamak, okumak ve düşünmekle doyamayacağınız birikip taşan başarı hikayesiyle başbaşa bırakıyoruz.
Sizi tanıyabilir miyiz?
1970 yılında doğdum. İlk, orta ve lise öğrenimini İstanbul'da tamamladım. 1988 yılında önce Gazi Üniversitesi İİBF Ekonometri Bölümü?nde yüksek öğrenime başladım Üniversite son sınıfta 1991'de geçirdiğim trafik kazası sonucu belden aşağısı felçli hale geldim. Anadolu Üniversitesi İktisat Fakültesi (açık öğretim) Kamu Yönetimi Bölümü?ndeki ikinci üniversite eğitimi kapsamında kamu yönetimi bölümünü bitirdim.
Tedavilerden sonra 1992-1998 yılları arasında matematik eğitmenliği yaptım. 1998 yılında kaleme aldığım şiirsel denemelerden oluşan 'Masalsı Yüzleşmeler' isimli ilk kitabımı yayınladım.
2001-2008 yılları arasında Türkiye Omurilik Felçlileri Derneği Genel Başkanlığını yardımcılığını yaptım. Bu dönem içerisinde ayrıca (2003-2008 yıllarında) Omurilik Felçlileri Gençlik ve Spor Kulübünde başkan yardımcılığı, (2005 yılından bu yana ) İstanbul Üniversitesi Özürlüler Araştırma ve Uygulama Merkez Danışmanlığı, (2007-2008) Türkiye Paralimpik Komitesi Yönetim Kurulu Üyeliği görevleri yaptım.
Bu çalışmaların yanında, 2002-2004 yılları arasında İstanbul genelinde yayınlanan Yaşam Gazetesi'nde köşe yazarlığı, ardından da TOFD?nin ulusal yayını olan Kimlik dergisinin Genel Yayın Yönetmenliği?ni yaptım. 2008 Yılında Doğan Egdmont yayın evinden ?Sandalye? isimli bir kitap yayınladım. 2008 yılında Finansbank Kobifinas dergisi ve Teknoloji holding Thema dergisinin editörlüklerini yaptım.
Halen 2008 yılında kurulan Toplumsal Haklar ve araştırmalar Derneği Başkanlığını yapmakta sürdürmekteyim.
Bize okul yıllarınızdan bahsedebilir misiniz?
Okul yıllarım hayatımın en güzel yıllarıydı diyebilirim. Çok güzel bir arkadaş çevresinde güzel bir oyun oynuyormuş gibi eğlenceli, ama diğer taraftan da bilgi birikimimi artırdığım, kendimi geliştirdiğim bir dönem oldu. Tabi benim okuduğum dönem 1989-1992 yılları arası. O yıllarda sosyal iliklilerin ve paylaşım kuvvetli olduğu bir dönemdi. Okumak, paylaşma ve birlikte bir şeyler üretmek yaşamın daha çok merkezindeydi. Dolayısıyla yaşamımın en güzel yılları olarak dağarcığımda yer eden yıllar oldu.
Hayalini kurduğunuz bir meslek var mıydı ve bu hayaliniz gerçekleşti mi? Eğer gerçekleşmediyse neden?
Ben aslında pilot olmak istiyordum. Hatta Hava Harp Okulu sınavlarını dahi kazanıp, orda eğitim görme aşamasına gelmiştim. Ancak ben orayı sadece pilot olunacak bir yer olarak algılıyordum. Ama işin özü bundan ibaret değildi. Orada önce asker, sonra pilot olunuyordu. Bu yüzden oradan ayrıldım. Ekonomi, matematik kökenli bir konu olması sebebiyle ruhuma hitap eden bir meslekti. Niyetim ise eğitimimi tamamladıktan sonra akademisyen olarak okulda kalmaktı. Ancak, kaza, kaza sonrasında yaşadığım felç ve eğitimime uzun süre ara vermek zorunda kalmak bu hayalimi gerçekleştirmeme engel oldu.
Siz konuşurken odanızda gözlerimi alı koyamadığım muhteşem uçak maketlerine takıldım. Bu becerinizden, uçaklara olan sevginizden bahsedebilir misiniz?
Evet. O maketler pilotluğa olan tutkumdan bana kalan yadigar. Pilot olamadım ama uçaklar, havacılık ve gökyüzü tutkum aynen devam etti. Bu aynı zamanda ruhumu zenginleştiren, beni dinlendiren ama en önemlisi rehabilite eden güzel bir hobi. Bu hobim, kaza sonrası süreçte benim en önemli rehabilitasyon aracım oldu. Bu tür hobiler herkes için çok faydalı ama maalesef ülkemizde insanlar hobiler edinmiyor. Bu yüzden günlük hayatın stresi onları daha fazla hırpalıyor. Ya da emeklilik zamanlarında boşluğa düşüyorlar.
Eğitiminizi tamamlayacağınız yıl hiç düşünmediğiniz anda bir olay hayatınızı değiştirdi. Kısaca o yılları ve yaşadıklarınızı bize anlatabilir misiniz?
Büyük bir depremdi. Her şeyden önce inanamıyorsunuz ve ?Bu nasıl olur? diyorsunuz. Ve ikinci bir soru ruhunuzda infilak ediyor ardından: ?Bundan sonra ne yapacağım? Nasıl yaşarım?? Bu doğal bir soru. Çünkü insan ruhunda ve genlerinde tabiatta sakatlığın tanımlanmamıştır. Tabiatta sakat olanın yaşama sansı yoktur. Sakat olan av olup ortadan kalkar. İşte yine bu yüzden sakatlık genetik formlarımızda bile tanımlanmamıştır. Bakın, vücutta bir hastalık olduğunuzda bedeniniz nasıl tepki vereceğini bilir. Size ağrı verir, size ateş verir. Kolunuza bir şey olduğunda vücut bunun sinyallerini ağrı ve sızı ile size verir. Ama bedensel form içinde sakatlık tanımlanmadığı için, size kendini ağrı ve sızı ile hissettirmez. Örneğin, bir omurilik felçlisi bacaklarını hissetmez. İşte beden bu tanımlayamadığı, genlerinde olmayan durum için inanılmaz bir şey yapar ve bunu size bir ruh sızısı ile hissettirir. Bunun çaresi de maalesef yoktur. Yapılabilecek tek şey, eksiltilmiş özgürlüğün verdiği kırılmaları, ruh sızısını asgariye indirmektir. Ben de işte bunu yapmaya çalıştım. Önceleri zor oldu. Eve kapandım. Dışarıdaki dünyada akan yaşama katılmayı reddettim.
Zamanla bakış açım değişti. Dışarıda benim için uygun olmayan dünyayı değiştirmek için bir şeyler yapmaya karar verdim. Yani içimdeki protesto duygusunu, hatta öfkeyi, pozitif bir güce dönüştürüp, dünyaya güzel şeyler katmak yönünde kullanmaya karar verdim.